Dag 12: Een kleine beklimming (!) van de Lion Rock in Sigiriya

Lion Rock stond op het programma vandaag. Mijn darmen waren sinds gisteren van slag. Zeker niet van het eten!!! Maar, van … noem het zenuwen van alle vragen die ik maar kon bedenken ivm die berg:

Hoeveel treden? Is het hoog? Hoe lang? En ga zo door. Toch heb ik van een 8 jaar geleden geleerd: "it always seems impossible until it's done” (quote Nelson Mandela). Helemaal waar maar ja eerst dus maar doen.

Sigiriya Lion Rock. Deze rots was ooit de thuisbasis van een koninklijk paleis op 200 meter hoogte en 1400 jaar geleden gebouwd.  Rondom de rots de koninklijk tuinen en boven op de top zie nog de funderingen van het paleis met zwembad. De koning had onderaan de leeuwen poten gemaakt als ingang en bovenop een leeuwenkop. Die laatste is er niet meer maar hier komt de naam vandaag.

Alvast voor de eventueel meelezende collega’s: de lift blijft mij beste vriend!!! (Kan maar vast gezegd zijn). Want als je het internet moet geloven zijn het 1200, 1500 of1860 treden. Hoeveel exact? Na de eerste 10 ben ik gestopt met tellen en gaan concentreren op de route naar boven. 

We liepen door de tuinen naar Lion Rock. De berg werd steeds groter voor mijn gevoel. Het helpt niet als je omhoog kijkt en de mensen ziet lopen. De trappen zijn prima maar de rots trappen soms echt even concentreren. Althans ik dan. Kleine kinderen stappen je gewoon voorbij. Op de terugweg zei een kindje, dat het wel een traffic jam leek. Terwijl het dus laag seizoen is. Nu kon je je eigen tempo lopen.

De bende vroeg vanuit Cambodja of een met of zonder schelden is gegaan. Ik moet zeggen, zonder. Als er al een scheldwoord door mij werd gebruikt was dat in de trant van: “@#&*$#@, Jeroen kijk links/rechts/omhoog\omlaag. Want het ene uitzicht was mooier dan het andere (en hoog). 

Qua hoogte prima te doen, nergens last van. Mam, dit is niks voor jou. Wat een uitzicht maar wel even blijven concentreren.

Halverwege kan je even uitrusten en namen we tijd voor wat water. De geruststellende woorden van Jeroen: Kijk we zijn er bijna!, kwamen niet binnen Maar we gaan door.

Boven wordt je getrakteerd op een geweldig uitzicht. Hoe hebben ze alles naar boven gekregen in oudheid? Even genoten van het uitzicht en toen de weg terug vervolgd. 

Je zou denken naar beneden is makkelijker, maar weet niet. Je kijkt nu mee naar beneden en dat vergt concentratie. Maar we zijn heelhuids beneden  geraakt. Al met al zo’n kleine 2,5 uur omhoog en naar benden met de rustpauzes in begrepen. Mijn app geeft aan 25 verdiepingen. Ach, zoals ik al schreef: : "it always seems impossible until it's done”. En wederom klopt dit als een bus. 

Tuktuk chauffeur appje gestuurd en daar moesten we 10 min op wachten. Maar al van te voren gevraagd om cola en een biertje mee te nemen. Dat hebben we wel verdient.

Bij de Homestay lagen vrij snel bij het zwembad. Heerlijk voor het hele lichaam.

Terwijl ik dit nu tik (14.30) zie ik dat het begint te spetteren. Ach, vergeleken met gisteren zo een verschil. De hele dag zon en aangename temperatuur. Beter kan je niet wensen als je Lion Rock wilt beklimmen. Dus die paar spetters nodigde uit voor een powernap.

Nu zitten bij Rastarant Sigiriya. Lekker muziek en hopelijk lekker eten.

Groetjes,

Jeroen en Nicole

Ps. Leuk alle reacties. Altijd leuk!