Dag 13 was Niet de Koninginnen rit van de 6 daagse van Chiang Mai

Een dag met van alles, een dag van…..

Na het ontbijt stapte op de fiets en wij zijn onze vlaggetjes kwijt. Niets bijzonders maar degene die als we thuis zijn de anekdote wil, kan hem krijgen. Hier opschrijven kan niet want dan heb je 2 versies 😂

We starten niet via de snelweg. Allebei hadden we al een andere route naar het begin punt gevonden en zo hadden we de eerste 4 km in de benen.

Bij het hotel de route aangezet en Garmin vroeg: Wilt u eerst naar het begin punt? Ja, dat wilden en dan denk je dat de route daar wordt opgepakt maar we bleven anders gestuurd worden. Oké, na een paar keer opnieuw opstarten antwoorden we nee. En dan stuurt hij je gewoon de route op.

Langzaam reden we door het platteland van Thailand. Althans als de route laat zien wat je moet doen en toch wil Garmin dat je een u-turn maakt. Route op Jeroen zijn telefoon aangezet (niet voor de laatste keer vandaag). Goed, uiteindelijk kom je er wel. 

Onderweg wat gedronken en onze Thais geprobeerd te gebruiken. Maar de simpele woorden snapte ze niet. Waarschijnlijk de uitspraak. Ach, rietje begreep ze weer wel, en dat woord heb ik pas vandaag geleerd. Ja, wat eten en met handen en voeten besteld. De soep met noodles was goed te doen maar ik was denk te moe om te eten. Maar op de  foto, Mimi Mimi (nee in  thais). Oké dan geen foto uit het printertje.

Goed, weg vervolgen en dan moet je links de weg onder door maar ja dat was afgesloten. En nu? Links of rechts de snelweg op? Waar ben je het snelst weer op de route? Een oud dametje wenkte ons en “volg me maar” leek ze te zeggen. Klopt alleen zodra ze links ging dacht ze waarschijnlijk: “nu weten ze het wel”. Duurde effe maar we zaten weer op de route.

We reden over landweggetjes, grindpaden, modderpaden, verharde wegen. Net als we op een grindweg reden, passeren we en 2 tal huisjes in the middle of nowhere dus die hebben honden. “NIC, trappen!!!”. En ik dacht alleen maar “ik ben geen mountainbike specialist”. Hond dacht NIC gaat te snel maar dan hebben we Jeroen nog. Een goede brul van Jeroen deed de hond stoppen. En dat 2 keer achter elkaar. Niet gevallen en geen hond aan de fiets.

Het was een dag waar alles wat fout kon, ook fout ging of het voelde zo. Hoe vaak we dit keer niet om moesten rijden. Navigatie opnieuw starten en echt het lag niet aan ons. Zo stuurde de navigatie ons door Mae Wang Nature park. Leuk dachten wij. Entree betalen ach die 100 bath pp is prima. Waar we heen gingen werd gevraagd. Hotel laten zien en resoluut van 2 medewerkers, No, other way, return. Ga dan maar eens uitleggen dat de Garmin dit zo bedacht had. Goed keren en de route trachten op te pakken.

Ineens hoor ik een behoorlijk harde vloek. Ik dacht Jeroen zin ketting ligt eraf maar nee, zijn batterij was leeg. Hoe dan? Met deze fietsen zonder batterij doorfietsen is niet te doen. En we moesten nog 12 kilometer. Jeroen had geen zin in nog meer honden met dit tempo, dus de navigatie op auto gezet om de binnendoor weggetjes te vermijden. Bleef wel gewoon 12 kilometer haha. Bij een tentje gevraagd of we de batterij mochten op laden. Dat was prima. De cola en het bier moest aan de overkant gehaald worden. Portie Fried rice besteld en effe bijkomen. 60 bath voor de rijst en het opladen, geen geld. Met 24% moest het gaan lukken, toch?

Ja, dat lukte en zo reden we een hele mooi plekje op. Een leuk hutje, zeer schoon en gezellig. Fietsen onder de oplader, airco op standje 20, zwemkleding en plons. Wat is dat toch lekker na deze dag fietsen. 

De route gaf 70 kilometer aan en volgens Jeroen  hebben we de 90 bijna aangetikt. Waarheid ligt in het midden maar zo voelt het wel.

Heerlijk in het zwembad vertoeft met mooi uitzicht. Opgefrist en nu wat eten. Een rare maar toch ook heerlijke dag. Even de waarheid, vanmiddag kwam even de gedachten voorbij om na morgen de fietsen in te leveren maar hè, morgen is er weer een dag. Laat ik het zo zeggen, vandaag was het niet de Koninginnen rit van de 6 daagse van Chiang Mai.

Groetjes,

Jeroen en Nicole