Dag 9 & 10: Shop till … je dat ene souveniertje vind!!!

Bangkok, een stad met zoveel mogelijkheden dat we wel weten wat we willen maar niet weten wanneer en het dan maar op zijn beloop laten.

Gisteren met pondje over naar Iconsiam. Beetje geshopt waaronder een eigen gemaakte magneet. De Nike en Adidas shop waren ook blij met ons en het terras met uitzicht op Royal Orchid Sheraton ook. Toch 1 tafeltje bezet.

We hebben weer lunch genuttigd op het pleintje. (1 collega van Jeroen weet wat we bedoelen). Voor weinig lekker eten. Die noodle soep, thuis maar eens proberen na te maken, het zit hem niet in de inhoud maar hoe krijgen ze die bouillon zo lekker? En hoe lang staat het al op het vuur? Maakt niet uit, het gewoon lekker.

Die zin, gewoon weer lekker, die komt bij Running Egg vandaan. Dus nadat we lekker bij het zwembad hadden gelegen de taxi in naar Ann Guai.

Taxi zegt, je bent er. Wij, nee verder… we zagen het bord niet. Dat klopte. Ann is aan het verbouwen. We liepen door naar achter en werden meteen herkend en vriendelijk welkom geheten. De verontschuldigingen ging in het rond. Waarom? Wij konden niet weten dat ze aan het verbouwen waren en dus niet konden weten dat we kwamen.

Hoewel, Ann werd gebeld en het eerste dat ze vraagt: Hoe was Koh Samet? Even zitten kletsen en zondag gaan we weer. Dan gaat de shop weer open. En das maar goed ook want bezoek aan Bangkok zonder Running Egg….. dat kan gewoon niet.

Tuktuk naar Rambuttri. De voeten massage was niet rustgevend. Als de deur open ging hoor je de muziek van buiten en je herkent de tekst naar heb 2 refereinen nodig om erachter te komen dat het Sweet Home Alabama is. Tegen het einde zelfs BonJovi en dan weet je het wel… regen. Niet die avond maar wel vannacht. Altijd tegen als we Bon Jovi horen.

Vanochtend het ontbijt buffet geprobeerd. Brood, kaas, zoetigheid en ei station uitgespeeld. Mogen of overmorgen het Aziatische gedeelte denk ik.

Wederom een Grab taxi besteld. Wat gaat dat hier toch handig. En zo liepen we in het doolhof van de JJ market ook wel Chatuchak genoemd. Veel snuisterijen maar wellicht vinden we apart souveniertje. Na wat bordjes voor aan de schutting in de tuin zagen we singles. Zou er een single bestaan van Job to Do? ons favoriete Thaise nummer? Ja op LP. Dat past niet in de jukebox en al helemaal niet voor dat geld. 4500 bath (120 euro).

Uiteindelijk liepen we tegen nummerborden op en nog meer borden. De originele platen die ze aan de zijkant van een trien stoppen. Aan deze borden kan je zien welke wagon het is en van waar naar waar de trein gaat. Onding om te sjouwen maar zo blij mee (zie foto).

Wederom lekker lunch op dat pleintje en vervolgens geïnstalleerd bij het zwembad. Genoeg te doen in Bangkok maar ook gewoon lekker relaxen.

En toen zaten we we bij Baan Ploen Dee. We werden weer zeer welkom onthaald door zowel de eigenaar als door Kitty die we nog niet hadden gezien en ook Oi (Chairin) stond ineens naast ons te springen. Wij komen haar altijd wel tegen en Jeroen had gezegd de eerst volgende keer dan drinken we samen Soju. Haar vriend is zuid Koreaans vandaar. Maar helaas, ze moest zo de boot op om te gidsen voor Hiddenbangkok Tours. De nam Tok Moo was besteld. Netals het brood om vissen te voeren (Jeroen kan het niet laten). En bordje nummer 2 van de Nam Tok Moo volgde niet veel later.

Grab terug naar hotel. We hebben veel verschillende chauffeurs gehad deze week. De een zat op TikTok en de ander op Tinder (al dan niet tijdens het rijden). Vanochtend zat er bijna in kleermaker zit. Het is dat zijn rechterbeen op het gas moest blijven. En zojuist hadden we er een die één is met zijn richtingaanwijzer. Hij kan maar vast aan staan.

Nu lekker op de kamer, mango sticky Rice, koffie, biertje, chippie, uitzichtloos Bangkok. Je kan het slechter treffen.

Groetjes,

Jeroen en Nicole